Ergens in augustus 2005, krijg ik op de middag plots zin om te gaan vissen. Het is zeer warm weer en ik wil niet de hele avond voor TV hangen.

De rest volgt dan heel snel. Een paar kilogram boillies, het vismateriaal, eten, de tent en slaapzak (???) gaan de auto in en starten maar.

Na een hobbelige trip langs de maaskant , komen we aan op de visstek. En dan durven sommigen zich nog afvragen waarom die karperaars zoveel op een stretcher liggen.

Het is ondertussen halfzeven. Het water ligt er rustig bij, het is windstil en nog altijd vrij warm. Niet bepaald ideaal karperweer. Zullen ze het vannacht doen? De muggen bijten in elk geval nu al. Verdomme, de anti muggenspray ben ik toch vergeten .

De hele oever krioelt van het visbroed en een schooltje baars heeft dit ook gezien.

Rond acht uur staat alles klaar en zoals altijd . Dat is nodig ook. Al eens in het pikkedonkere met een boze karper aan de haak, uw net liggen zoeken? Ik wel!  Van daar dus. 

Een hele kilo twintigers scheren met de katapult richting talud. Zowel er op als er onder en goed verspreid liggen de boillies te wachten op hongerige karpers. ‘s Nachts volgen ze altijd deze route en als ze er een paar vinden, zullen ze wel verder gaan zoeken.

Halfnegen, de ondiepe hengel gaat af … aanslag ... de 3,0-er plooit zich bijna dubbel ... De slip giert en wil direct niet stoppen. Hier doen we het dan voor. Niet die kilo’s, lengtes of die foto’s, maar de pure adrenalinestoot in een rustige natuur. (Vangstgegevens zijn echter wel goed om bij te leren en als herinnering.) Een zware schub ligt 20 minuten later op de reeds vochtig gemaakte mat. Een degelijke onthakingsmat wordt door sommige vissers nog steeds niet gebruikt, dus wens ik hun zoveel mogelijk muggenbeten en weinig vis. Na haar bevrijding van de haak fluister ik haar toe, om haar grootmoeder te sturen, en mag ze terug het water in. De hengel kan terug in positie met een dertigtal verse boilies in de buurt van het aas. Tevreden ga ik zitten en roken een sigaretje.

Een speciale sfeer kondigt zich aan. Geen maan, geen wind, geen geluid en geen licht aan een aarddonker maas. Dit soort rust vind je nergens anders. Vandaar waarschijnlijk dat het illegaal is.

Al fluisterend en genietend gaat een uur zo voorbij. De muggen hebben me nu al half leeggezogen. Een vogel in het riet maakt een "tuut" geluid dat veel op m’n linker beetverklikker lijkt. Altijd weer schrikken, zo in het donker als ik dat hoor.

Ondertussen is het kwart over elven. De diepe hengel doorbreekt de stilte. Een zwaar lomp gewicht trekt aan het andere eind van de lijn. Het neemt weinig lijn maar komt ook geen centimeter dichterbij! Na een half uur en mijn laarzen vol water is die situatie nog niet veranderd. Ik denk: "dit is hem!" ofwel is dit een meerval. Want naar het schijnt, vechten die zo. Verschillende gedachten spoken door mijn hoofd en ik voel me klein. Na 40 minuten landt ik een donkere spiegel met een heel "gevolg" erbij. De vis zelf schatte ik ongeveer 10 kilo, en dat is weinig voor zo een dril. Normaal ben ik heel blij met zo’n vis, maar toen niet. Na weging valt het verdict, 13,8 kg. De moegestreden vis mag terug en nu gaan we de rest bekijken. De vis blijkt tijdens de run door een marker gezwommen te zijn. Wie gebruikt nu in hemelsnaam zo een onding als dit’? Een metalen gewicht van 2,5 kg met weerhaken, een metserskoord en een plastic fles. Deze heeft lange tijd onder water gehangen, want alles ziet helemaal groen van de algen.

Natuurlijk kwam de vis niet korter! Allé ... tevreden omdat het onding er nu uit is, gooi ik de haakboillie terug het donker in, gevolgd door een reeks bollies. Het is ondertussen flink afgekoeld en alles is vochtig. ik kruipen onder de wol. De tent blijft open. Ik kan de slaap niet vatten omdat ik soms geplonsd hoor. Zouden ze ...? Een tas koffie en veel sigaretten houden mij gezelschap.

Om tien over één, "tut!" ... De vogel? Tuuuuuut, nee nee, karper! De tent bijna omver ... aantikken en ... hangen! Een sterke vis neemt twintig meter lijn, scheert naar rechts en neemt mijn andere lijn mee. Na wat stuntwerk zijn de lijnen uit mekaar en glijdt een lange zilveren torpedo over de netkoord. Het blijkt een originele "boeren" te zijn. Niet zo zwaar maar lang en sterk zoals deze moeten zijn. Ook hij mag na een foto terug naar z’n vertrouwde omgeving.

Wat is dat? Lichtje aan de overkant! Controle? Nee, kan niet. Daar zat gisterenavond geen visser. Dan ... gelach en geroep! Een groepje jongeren houdt er een fuifje met kampvuurtje en al. Morgen zullen we de resten er wel van vinden.

Door deze praktijken is het dus verboden hier ‘s nachts rond te hangen. En wie draait daar altijd mee voorop? Juist! Die rare mannen in hun tentje. Goed, even afgeweken. De vraag aan mij was eigenlijk, waarom ik hier kwam zitten op zo een verderfelijk uur? Niet, waarom het niet mag.

Beide hengels liggen terug te wachten en een dertigtal boillies zijn weer weggekatapulteerd. Naar waar weet ik niet juist, maar nu kunnen ze lekker zoeken.

Terug in de tent roken ik nog een sigaretje en ga dan slapen. De tentdeur wordt niet dichtgeritst. Kwestie van openstaan, voor nog een aanbeet.

Het is al vijf uur ‘s ochtends. Door een lange tuut word ik brutaal gewekt en er wordt direct ingegrepen. Ik zou eigenlijk zelf wel eens willen zien hoe ik zo half slapend uit de tent stuntel en rol, gefixeerd op een lawaaimakend blauw lichtje. Het moet echt een gek gezicht zijn. De vis die me dit lapte, trekt zich daar blijkbaar weinig van aan en laat zien wat hij kan. Tien minuten later komt een zware spiegel op de mat te liggen. Het is erg mistig geworden. De rig heeft langs ijzersteen geschuurd en is voor de vuilnisbak.

Eigenlijk heb ik geluk gehad, deze laatste nog te kunnen landen aan het dunne draadje dat nog overbleef. Ja, je leest het goed, de laatste!

Er wacht mij nog een drukke dag, dus we pakken in.

Rechts van ons en tegenover ons zijn collega’s pas gestart aan een dagje karperen. Ik heb hen niet eens zien aankomen en heb ook niets gehoord. Dus al bij al heb ik toch drie en een half uurtje vast geslapen. Ik wens hun in mezelf het beste toe en ik vertrek. De terugtocht naar de auto duurt nu veel langer dan gisteren. Vermoeid maar tevreden begin ik de dag.

De beste uren in de zomer zijn nu eenmaal de ochtend en de valavond. Mits de vis wat mee wil, is het soms donker voor je het weet. Je mag ook tot twee uur na zonsondergang vissen aan het water. "Wat is dan het probleem?" Zul je, je afvragen. Wel, heb je al eens al je karpermateriaal in het pikkedonker ingepakt? Vervolgens in ‘t donker met het bootje teruggevaren? Ja, ik ga nu met een bootje vissen. Dan vervolgens alles in je wagen overladen, als je die tenminste terugvindt?

Eén keer heb ik dat gedaan. Resultaat: op mijn camera getrapt, boillienaald verloren, gevloekt om die tent ingepakt te krijgen en bijna verongelukt bij het overladen van de batterij.

Nee dank u wel, een ezel stoot zich ... En als ik dan toch ooit controle krijg van de politie omdat ik vredig lig te slapen in de weidse natuur, zal ik hen vragen om mij te helpen bij het inpakken en te "belichten". Ik ben echt mijn leven en materiaal nog niet moe.               

© Copyright